Ligging

In de gemeente Soest. Ten zuidoosten van Soestduinen, noordoostelijk van Soesterberg. Op noordelijk gedeelte van de Utrechtse Heuvelrug.

Hoe komt u er?

De ingang van de Vlasakkers ligt aan de Van Weerden Poelmanweg in Soest. U kunt parkeren op de parkeerplaats van de Spottersplaats van vliegveld Soesterberg. De Vlasakkers is militair oefenterrein en was tot voor kort in het weekend van negen tot vijf voor publiek geopend. Helaas is dit op het moment niet meer het geval. Dus voorlopig geen wandelingen of fietstochten op de Vlasakkers.

Honden
Welkom mist aangelijnd.

Wandelpaden

In dit gebied zijn geen uitgezette wandelpaden.

Eten en drinken

Geen mogelijkheden.

Eigenaar

Ministerie van Defensie.

Omvang

Vlasakkers is 260 hectare groot.

Verklaring naam

De naam 'Vlasakkers' verwijst naar de vroegere vlasteelt die hier plaats vond. Vlas werd gewonnen om touw van te maken en lijnzaadolie.

Geschiedenis

De Vlasakkers ligt op een van oost naar west lopende heuvelkam van de Utrechtse Heuvelrug. Het is een gebied met veel reliëf wat duidelijk onder invloed heeft gestaan van de gletsjers in de ijstijden. Deze hebben rivierzand voor zich uitgeschoven en hier opgestuwd. Het hoogste punt op Vlasakkers is 54 meter.
In het gebied liggen een aantal grafheuvels. Het gebied was hoog en daardoor geschikt voor graven want deze moesten droog liggen.

Natuur en militair oefenterrein gaan goed samen

Sinds 1872 is het gebied militair oefenterrein. Veel mensen verwachten op een militair oefenterrein niet veel natuur. Toch kunnen deze twee goed samen gaan. Op Vlasakkers zijn grote gedeelten waar de militaire tanks nooit komen en de natuur met rust gelaten wordt. Periodiek wordt het gebied gemonitored door een gespecialiseerde organisatie. Vorig jaar bleek dat de natuurwaarden in dit gebied bovengemiddeld zijn.

Wat kunt u in dit gebied verwachten?

Het gebied Vlasakkers staat bekend om haar eikenstrubbenbossen. Een dergelijk bos werd om de tien tot vijftien jaar afgezaagd. De stobben ('strubben') werden bespaard zodat de bomen opnieuw konden uitlopen. In het gebied groeit ook de wilde kamperfoelie, een kensoort voor eikenstrubbenbossen. Behalve eiken, zijn er veel berken en af en toe een beuk, een grove den of een tamme kastanje. Verder leven er veel reeën, vossen, konijnen en komt de zandhagedis veel voor. Er is ook een das gesignaleerd maar of deze ook in het gebied leeft of slechts op bezoek was, is nog onduidelijk. Op de heide leeft de houtsnip en in bepaalde waterbassins de kamsalamander en verschillende soorten libellen. Verder groeit er dalkruid, hengel, bosbessenstruiken en vossenbes. Ook zijn er veel paddenstoelen zoals de paarse ridderzwam en de nevelzwam. Ook veel te zien: de berkenzwam en de tondelzwam.

Reeën
Dat er reeën in dit gebied zijn, is te zien aan de vele reeënwissels. Dit zijn vaste paadjes die de dieren jaar in jaar uit volgen. Langs de wissels zijn de kleine struikjes afgeknabbeld (maar kleine beukenboompjes laten ze meestal met rust. Reeën hebben een gevoelige mond en houden niet van de spitse knoppen van de beuk). Ook zijn soms op de bodem reeënlegers te ontdekken. Vaak op een hoger punt, onder bomen, is de grond hier en daar door de dieren vrij gemaakt van naalden en bladeren. Een ree wil op de grond liggen en niet op naalden en bladeren. Reeën zijn zowel overdag actief als 's nachts. Ze gaan liggen om te herkauwen. Zijn ze daarmee klaar dan vervolgen ze hun pad. Een 'kudde' reeën noem je een 'sprong'.

Vleermuizen
Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben de Duitsers vliegveld Soesterberg bezet. Ook stonden een aantal vliegtuigen op de Vlasakkers. Omdat de Duitsers bang waren voor brand na bombardementen, legden ze op strategische punten waterputten aan. Deze putten zijn in het gebied nog steeds terug te vinden en worden bewoond door vleermuizen. Deze worden jaarlijks geteld.

Meer informatie

Brochure 'Defensie in natuur en landschap', natuur, aardkunde, cultuurhistorie en recreatie op militaire terreinen.
Er is weinig extra informatie beschikbaar over de Vlasakkers.

Foto's: IVN Eemland